İyİ mİ böyle ??

mrspia:

Ve ” O ” girdi hayatıma..
Nasıl veya ne şekilde tanıştığım önemli değil..
Ben gibi, O gibi, aşkımız gibi saçma sapan bi şekilde girdi hayatıma..
Aslında hayatım diye bişey kaldımı O’ndan sonra diye düşünüyorumda,
Sanırım hayır..

Korkmamıştım, hemen uzatıvermiştim ellerimi…
Hatta ben istemeden oldu bu,
Ellerim kendiliğinden yapıştı onun ellerine..
Avuçlarımız birbirine deyiyordu ,
Öyle garip bi hisdi ki bu; sanki uçurum kenarındayım ve düşmek üzereyim.. “O”nun sımsıkı tutması gerekiyordu, ta ki beni kendine çekip sarılana kadar..
Ta ki onun omuzlarına başımı gömüp “yaşıyorum” diyene kadar..
“O” nun adı aşktı, hayattı..
Nefesime benzettim “O”nu..
Olmadığı zaman sadece soğuk ölü bir beden..
Zaten artık istemezdim de sadece “O” olduğunda yaşasam yeterdi,
“O” olduğunda görmeliydim mesela ve ondan başka herşeye kör olmalıydım.
“O” olduğunda duyabilmeliydim mesela ve onun sesinden başka herşeye sağır olmalıydım.
“O” olduğunda koklayabilmeliydim mesela;
Boynuna yaklaşıp içime çektiğimde ayak parmaklarıma kadar gidip beni felç eden o kokudan başka hiçbir şey koklayamamalıydım…
Vücudumun, beynimin ve kalbimin tüm bu arzularına engel olamıyordum..
Halbuki ellerimin o sımsıkı tutup bırakmak istemediği elleri, sadece herhangi bir eldi..
Neydi “O” nu böylesine karşı koyulmaz yapan..
Neden aklıma, fikrime, kalbime hatta bedenime bile dur diyemiyordum..
Aslında dur demeyi istemiyordum bile..
Ve ben yeni doğmuş bir bebeğin merakına sahiptim “O”na karşı,
Vücudunun her zerresini bilmeliydim,
Dokunuşlarım konuşmalıydı sevişirken
Bu öyle bir aşk olmalıydıki;
Sadece keskin bakışlarına,ve bakınca yutkunduğum o dudaklarına değil,
“Her hücresine aşık olmalıydın O’ nun” ..

 
Daha tanımıyordum bile..
İki veya üç günde neyin nesiydi bu böyle..
Öyle gariptiki “O”na duyacağım aşkın kalbime sığmayacağını düşündüm…
Kalbimi küçük gördüm “O”nun aşkına karşılık..
Ve herkezi sevmeyi bıraktım, kendimi bile..
Bana ait olan kalbimi, hiç birşey istemeden bırakıcaktım avuçlarına.
Sadece;
Benim dudaklarıma deysin bir kez dudakları ..
Gözlerim kapanır istemeden..
Öylesine birşey hissederimki uyuştucu gibi ..
Hayır istemiyorum! Uyarmasın kimse beni demeyin; “Öldürür seni”
Ve dinlemiyeceğim ergenler gibi hiç bir yetişkini,
Bağımlılık yapacağını bile bile diyorum işte “Sadece bir kez” !!
Hiç bir ilaç bu kadar iyi gelemezdi felçli dilime..
Dudaklarımdan şurup gibi aktı nefesi kalbime..
Eveett ! işte oldu !! Artık kıskanmayacağım kimseyi kalpleri var diye.
Benimde vardı biliyorum ama, hastaydı işte ..
Şimdi kıskansın bunu duyan tüm fanilerde!

 
Hatta herkesin kalbi gibi “güm, güm” le kısıtlı değildi konuşması..
“O”nun adını bağırıyor içimde bütün hücrelerime yayılıyordu adı..
Ve bütün duygularımı ayaklandırdı kalbimin çığlıkları,
Aşk,şehvet,kıskançlık hepsi karmakarışık..
Ve hepsinin tek bi ismi oldu ..
Kalbim hepsine “O”nun ismini koydu..

 
Kalbimi hayata döndürmüştü ve bütün hücrelerim tanıyordu onu..
Bedenimin kahramanı,
Benim kahramanım olmustu ..
Ve ben minnet borcumu ödemek için seve seve vazgeçtim kendimden…

Bana dair ne varsa unuttum…
Sevdiği herşeyi bende seviyordum ,
Zevk aldığı herşeyden zevk alıyordum..

 
En yakın arkadasım yoktu , sevdiğim müzikler , sevdiğim filmler , yürüdüğüm sokaklar ve caddeler…
Hiç biri yoktu..
Hatta istediğim şekilde sevişmiyordum bile ..
Aşkın ve şehvetin birazcık acıya bürünmüş şekliyle öpmüyordum bile dudaklarını..
Bunları şimdi söylüyorum tabiki..
Ozamanlar onun mutlu olması benim mutlu olmam demekti.
Kısa, çok kısa bir zamanda herşeyimi ona adadım…

 
Hiçbirşey olmamış gibi uzaklaşacağını, başka tenlere kaçacağını, başka elleri tutup, baska dudaklarda aşkı arıyacağını hiç düşünmemiştim oysa.
Onu mutlu ediyim derken kendimi mutsuz ediceğimi ve gerçekten gideceğini hiç düşünmemiştim..
Ve her gidişinde tanrıya yalvarıyordum birşeyini unutmuş olsun geri dönsün, yalancıktanda olsa bir öpücük kondursun mühürlediği dudaklarıma..
Başkasına gideceğini bile bile susuyordum.. Gülümsüyordum ona karsı ama, içten içe ölüyordum “O” görmüyordu..
O mutlu olsun diye ölmeyi kabul ediyordum sessizce, belli etmeden kimselere..
Gerçi ondan başka kimsem yoktu artık.
Ben kalbime sığdıramam aşkını diye,
Bırakmıştım sevmeyi herkesi, kendimi bile..

Mutlu sanıyordum.
Meğersem değilmiş..
Sadece “mutlu” taklidi yapabilmeyi bilenlerdenmiş..

Ve ben Diyorumki;
Keşke kulak verseymişim uyarmak isteyenlere.. Bağımlılık yapacağını bile bile ” Bir kere ” demeseymişim..
Öldürür dediklerinde gülüp geçmeseymişim o tatlı sarhoşluğa aldanıp..
Aslında ölseydim daha iyi olurdu… “O” gitseydi ve ben ölseydim.
Ben “O”nu nefesime benzetiyordum..
Nefes almadan yaşanırmı söyleyin!?
Ve;
Keşke kalbim “O”nun adını bağırcağına ” güm, güm ” deseymiş sıradan insanlarınki gibi.
Diyorumki ;
-En azından acımda, yalnızlığımda sıradan olurdu …

 

*irem

(Kaynak: arkakoltuktaunutulmusgibi, denizkiziolmakvarmis gönderdi)